Gij mensen al, hoort en wilt toch verstaan

Dit lied is niet te vinden in één van de veelgebruikte liedbundels.
Mogelijk staat het wel in andere liedbundels. Kijk hiervoor in de infobox rechts, onder het kopje 'Liedbundels'.

Gij mensen al, hoort en wilt toch verstaan
Vorm	Strofelied
Herkomst
Taal	Nederlands
Land	Nederland
Periode	Omstreeks 1566
Psalm 49
Schrijver	Zonen van Korach (volgens opschrift)
Type	Leergedicht
Latijnse titel	Audite hæc, omnes
Vulgaat	Psalm 48
Berijming	Psalmberijming van Petrus Datheen
Tekst
Dichter	Petrus Datheen
Bijbelplaats	Psalm 49
Metrisch	10-10-10-10-10-10-11-11
Muziek
Componist	Maistre Pierre
Solmisatie	1-1-2-3-3-4-3-2-2-1
Gebruik
Trefwoord	In bestreiding over des goddelozen voorspoed HC Zondag 5 Van de voldoening HC Zondag 22 Van de opstanding des vleses
Liedbundels
Bundel van Petrus Datheen 49

Gij mensen al, hoort en wilt toch verstaan is een berijming van Psalm 49, deze berijming maakt deel uit van de Psalmberijming van Petrus Datheen. De tekst is van Petrus Datheen, de melodie is afkomstig uit de Geneefse Psalmen.

Tekst

PSALM 49

1
Gij mensen al, hoort en wilt toch verstaan,
Gij volken al, komt en treedt hier vooraan;
Gij gemeen volk, ook die als heren leeft,
Rijk, arm en krank, u tot horen begeeft.
Wijsheid zal u uitspreken de mond mijn,
En van verstandige reden vol zijn;
Goede spreuken hoor ik zonder vervelen;
Op mijn harp wil ik grote dingen spelen.

2
Waarom zal ik mij in angst zo verslaan,
Al ben ik nu omringd en ook gevaân
Van de bozen, die op mij hebben acht,
Dat ik van hen tot niet werde gebracht;
Die hen verlaten op al haar groot goed,
En daarop dragen enen hogen moed?
Doch d’ een’ broeder houdt d’ ander’ niet in ’t leven,
Hij kan God niets tot een rantsoengeld geven.

3
Want dat rantsoen valt den mense te zwaar,
Hij kan geenszins dat opleggen voorwaar;
Al leeft hij lang zonder in ’t graf te gaan,
Nog moet hij zulks alles laten aanstaan.
Dat de wijzen sterven men daag’lijks ziet,
Evenals de dwazen met groot verdriet;
Haar goed daarna bezitten en verzwenden
Vreemden, die zij nooit zagen noch en kenden.

4
Toch is haren lust en haar spreken al,
Dat haar huis eeuwiglijk vast blijven zal;
En haar plaatsen, die naar hen zijn genaamd,
Kindskind’ren erven zullen onbeschaamd.
Maar of ze schoon hier hebben heerlijkheid,
Ze behouden die niet in eeuwigheid;
Maar de pofhansen, geacht groot van staten,
Moeten als ’t vee daarvan, en alles laten.

5
Niet dan ijdelheid en is al haar doen;
Nochtans van hare kind’ren kloek en koen,
Werdt dit geprezen steeds met groten vliet;
Zij doen zulks na, nochtans is ’t min dan niet.
Met hopen varen zij ter helle breed,
En worden doorknaagd van den dood zeer wreed;
Maar die vroom zijn van harten en van zinnen,
Zullen heersen en de booz’ overwinnen.

6
Der bozen roem en stoutheid zal vergaan;
In der helle blijven zij steeds gevaân.
Maar daarvan zal God mij bevrijden recht,
Omdat Hij mij neemt aan tot Zijnen knecht.
Daarom en vreest niet als gij ziet of hoort
Dat iemand rijk wordt en getrokken voort;
Want stervende draagt hij met hem geen have,
Zijn ere wordt ook met hem niet begraven.

7
Zij troosten hen in dezen overvloed,
En prijzen dien die maken goeden moed;
Maar zij moeten tot haar vaders haast vliên,
Daar ze Gods heerlijkheid niet zullen zien.
Summa, als een mens komt tot heerlijkheid,
Zo wordt hij door zijn onverstandigheid
Den vee gelijk (groot’lijks tot zijne blamen),
Welkers ziel ende lijf vergaan tezamen.

(Psalmberijming van Petrus Datheen)

Voetnoten

Dit artikel is helaas nog slechts een beginnetje. Kerkliedwiki nodigt u uit uw kennis te delen door het artikel te verbeteren.